Хартумчанка

Развітваецца жанчына
З родным горадам Хартумам.
Пахавала мужа, сына
І жыццё пад вечным мірам.
Больш няма жывых сябровак,
Не сустрэціць мінакоў.
Няма працы, падпрацовак,
Фронт забраў дваіх братоў.
Бомбай разбурыла хату,
Ногу адарвала свату.
Ні памыцца, ні паесці,
На руінах і не сесці.
Цяжка пакідаць свае мясціны,
Аднак іншыя краіны
Вабяць пад свой дах схавацца.
А куды яшчэ старой падацца?
Вось перад дарогай
На Хартум зірнула з асцярогай.
Развітваецца на месяцы, гады,
А, магчыма, назаўжды.

Чэрвень 2025. Прысвечана жыхарам Судана ў цэлым і Хартума ў прыватнасці, якія былі вымушаны пакінуць родныя мясціны з-за баявых дзеянняў.